Ban Aowkhang

ປິດຕຳນານ ໝໍລຳດັງ ນັກແລ ມ່ວນ...ສະໝານສຸວັນນະສີ

ໝໍລຳສະໝານ ສຸວັນນະສີ ເກີດເມື່ອວັນທີ 12 ຕຸລາ 1936 (ບາງເອກະສານຂອງໄທ 7 ແລະ 20 ຕຸລາ ພ.ສ 2480) ເກີດທີ່ບ້ານ ຫີນລາດວັງຕໍ່, ຕຳບົນ ບ້ານຄໍ້, ອຳເພີເມືອງ ຈັງຫວັດ ຂອນແກ່ນ ປະເທດໄທ; ປະເພດລຳທີ່ເພິ່ນມັກແມ່ນ: ລຳເລື່ອງ, ລຳກອນ ສັງວາດ ຂອນແກ່ນ. 

ກົດອ່ານເພີ່ມເຕີມທີ່ນີ້

....ຂອບໃຈທີ່ຕິດຕາມອ່ານ....

ພູຟ້າ ມິ່ງຂວັນປະຊາຊາວເມືອງ

ພູຟ້າ ແຂວງຜົ້ງສາລີ | ຮຽບຮຽງໂດຍ: ບັກຊຽງ

ພູຟ້າ ແມ່ນມິ່ງຂັວນຂອງຊາວເມືອງ ເທດສະບານແຂວງຜົ້ງສາລີ ເປັນພູທີ່ສວຍສົດງົດງາມ, ຕັ້ງຢູ່ຕາເວັນອອກສຽງເໜືອ ຂອງຕົວເມືອງຜົ້ງສາລີ; ພູຟ້າມີຄວາມສູງ 1,625 ແມັດ ທຽບຈາກໜ້ານ້ຳທະເລ, ມີຂັ້ນໄດຂຶ້ນ 863 ຂັ້ນ ແລະ ມີເນື້ອທີ່ທັງໜົດ 200 ເຮັກຕາ ເຮົາສາມາດຂຶ້ນໄປເທິງພູຟ້າມີ 2 ເສັ້ນທາງ ທາງຍ່າງ ແລະທາງລົດ. ພູຟ້າຍັງເປັນພູທີ່ອຸດົມສົມບູນ ເຕັມໄປດ້ວຍປ່າໄມ້ອັນດົກໜາ ແລະ ພືດພັນຫຼາຍສິ່ງຫຼາຍຢ່າງ. ພືດດັ່ງກ່າວ ສາມາດນຳໃຊ້ເປັນຢາສະໜູນໄພ, ຊາວເມືອງເທດສະບານແຂວງ ເຄີຍໄປເອົາ ພືດພັນຮາກໄມ້ຕ່າງໆ ມາປຸງເປັນຢາພື້ນເມືອງ ເພື່ອປິ່ນປົວພະຍາດຍາມເຈັບໄຂ້ໄດ້ປ່ວຍ. ນອກຈາກນີ້ ຍັງເປັນບ່ອນເພິ່ງພາອາໄສ ຂອງສັດປ່າຕ່າງໆນາໆ. ເມື່ອກ່ອນມີຮອດຊ້າງ, ເສືອ, ແຮດ ປະຈຸບັນເຫັນພຽງແຕ່ຟານ, ລີງ, ນົກ ແລະ ໜູປ່າ ເທົ່ານັ້ັນ.

ພູຟ້າ ແຂວງຜົ້ງສາລີ: ມີສະຖານແຫ່ງຫນຶ່ງ ທີຫລາຍຄົນຍັງບໍ່ຮູ້ຈັກ. ຄຳຂວັນການທ່ອງທ່ຽວຂອງແຂວງຜົ້ງສາລີ : ພູຟ້າມິ່ງຂວັນເມືອງ ລືກະເດື່ອງຊາສີ່ຮ້ອຍປີ ຜົ້ງສາລີ ແດນວິລະຊົນຄົນອົງອາດ ທຳມະຊາດ ທະເລມອກງາມຕາ ສາຍທາລາ ນ້ຳອູເຢັນໃສ ລືກ້ອງໄກ ສີສັນວັດທະນະທັມ ສິບຫ້າເຜົ່າ ຢູ່ຮ່ວມກັນເປັນພື່ນ້ອງ ສາມັກຄີປອງດອງ ປົກປ້ອງແລະສ້າງສັນຜົ້ງສາລີ.

ຕາມເລື່ອງເລົ່າກ່າວຂານກັນມາດົນແລ້ວ...ສະຖານທີ່ພູສູງ ແລະ ສຳຄັນແຫ່ງນີ້ ສະໄຫມກ່ອນຕອນທີ່ ສົມເດັດເຈົ້າມະຫາອຸປະຣາຊ ເພັດສະຣາຊ ຣັດຕະນະວົງສາ ຍັງມີພະຊົນຊີບຢູ່ນັ້ນ ເພິ່ນໄດ້ມີໂອກາດ ສະເດັດໄປຢ້ຽມຢາມແຂວງຜົ້ງສາລີ ແລະໄດ້ໄຕ່ຂຶ້ນໄປເທິງພູສູງທີ່ສຸງພາຍໃນແຂວງຜົ້ງສາລີ(ພູຟ້າ)ພະອົງມີຄວາມປະສົງ ເພື່ອໄປປູກຕົ້ນໄມ້ມະນີໂຄດ ຢູ່ເທິງຈອມພູແຫ່ງນີ້ ເພາະຕົ້ນໄມ້ມະນີໂຄດ ເປັນຕົ້ນໄມ້ທີ່ຄົນລາວທັງຫລາຍເຊື່ອວ່າເປັນຕົ້ນໄມ້ສັກສິດ ແລະການທີ່ເພິ່ນຂຶ້ນມາປູກໄວ້ເທິງຈອມພູສູງ ແລະ ເຫນືອສຸດຂອງປະເທດນີ້ ເພາະຫວັງໃຫ້ຂະໜານກັບທິດທາງພາກໃຕ້ສຸດຂອງລາວເຮົາ ທີ່ມີຕົ້ນໄມ້ມະນີໂຄດແລ້ວ ທີ່ມີໃນເຂດນ້ຳຕົກຕາດຄອນພະເພັງ ທີ່ເຊື່ອກັນວ່າ ພຣະເຈົ້າຟ້າງຸ່ມ ມະຫາຣາຊ ເຄີຍປູກໄມ້ທີ່ໃນສະຖານທີ່ແຫ່ງນັ້ນ.

ດັ່ງນັ້ນ ສົມເດັດເຈົ້າມະຫາອຸປະຣາຊ ເພັດສະຣາຊ ຣັດຕະນະວົງສາ ຈຶ່ງຕ້ອງການປູກຕົ້ນໄມ້ມະນີໂຄດເທິງຈອມພຸຟ້າ ແຕ່ຄວາມອຸດສາຫະຂອງພຣະອົງກໍ່ບໍ່ສຳເລັດຜົນຫມາກຜົນ ເພາະສະຖານທີ່ ທີ່ເພິ່ນຂຶ້ນໄປປູກຕົ້ນໄມ້ມະນີໂຄດແຫ່ງນີ້ໄວ້ເປັນອະນຸສອນ ພັດເປັນເຂດຫິນແຂງ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຕົ້ນໄມ້ທີ່ ສົມເດັດທີ່ໄດ້ປູກນັ້ນ ໄດ້ຕາຍໄປຢ່າງຫນ້າເສຍດາຍ. ຫລັງຈາກນັ້ນຊາວບ້ານຊາວເມືອງຢາກຮັກສາສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້ໄວ້ໃຫ້ເປັນເຂດອະນຸສອນ ຈຶ່ງເຕົ້າໂຮມກັນ ເອົາຕົ້ນໄມ້ອື່ນໄປປູກໃສ່ບ່ອນຕົ້ນໄມ້ມະນີໂຄດນັ້ນ ຫລາຍເທື່ອ ແຕ່ກໍ່ຕ້ອງຜິດຫວັງອີກ.

ສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້ໄດ້ການເປັນເຂດຫວງຫ້າມ ຄົນພາຍນອກຫ້າມເຂົ້າ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເຂດອະນຸສອນຕົ້ນໄມ້ມະນີໂຄດ ທີ່ເພິ່ນສ້າງກຳແພງອ້ອມຮອບໄວ້ນີ້ ເກີດມີແຕ່ຕົ້ນຫຍ້າ ຍ້ອນບໍ່ມີຜູ້ຄົນດູແລຮັກສາ ຕໍ່ມາ ທາງການເພິ່ນຈຶ່ງໄດ້ສ້າງພຣະທາຕຸພູຟ້າຂຶ້ນ ໃກ້ກັບ ບ່ອນທີ ສົມເດັດເຈົ້າມະຫາອຸປະຣາຊ ເພັດສະຣາຊ ຣັດຕະນະວົງສາ ເຄີຍປູກຕົ້ນໄມ້ມະນີໂຄດໄວ້ ທີ່ຫລາຍໆຄົນໄດ້ມີໂອກາດຂຶ້ນໄປເທິ່ງພູຟ້າເພື່ອໄປໄຫວພຣະທາຕຸພູຟ້າ ເພື່ອເບິ່ງລົມຊົມວິວ ທິວທັດຕົວເມືອງທີ່ງົດງາມ. ປະຈຸບັນໃນເຂດບໍລິເວນທາງຂຶ້ນເມືອເທິງພູຟ້າ ຍັງມີຕົ້ນໄມ້ສັກສິດ ທີ່ຊາວບ້ານເອິ້ນແລະເຫລົ່າລືກັນ ມີ 2 ຕົ້ນ ຄືຕົ້ນຜູ້ ແລະ ຕົ້ນແມ່ ຕົ້ນໄມ້ນີ້ ມີລັກສະນະເໝືອນສິ່ງເຕືອນໄພ ຖ້າຈະມີເຫດການໃດຫນຶ່ງເກີດຂຶ້ນກັບບ້ານກັບເມືອງ ຫລືບຸກຄົນສຳຄັນໃນເຂດນັ້ນ ຕົ້ນໄມ້ນີ້ໃບກໍ່ຈະປ່ຽນເປັນສີແດງ.

ຂອບໃຈພາບນີ້ ຈາກເຟຊຂອງ ສັນຕິສຸກ ຊາຍໜຸ່ມພະເນຈອນ

ຂອບໃຈຂໍ້ມູນທີ່ມີຄຸນຄ່າຈາກ: ອົງການພັດທະນາການທ່ອງທ່ຽວ

ພຣະເຈດີໂລກະຈຸລາມະນີ ທີ່ຊາວລາວເຄົາລົບບູຊາ

ຕາມຕຳນານອຸລັງຄະທາດ ພຣະທາດຫຼວງຖືກສ້າງຂຶ້ນເທື່ອທີໜຶ່ງໃນປີ ພ.ສ 236 (ກ່ອນ ຄ.ສ 307 ປີ) ສະໄໝສ້າງເມືອງວຽງຈັນ,ໂດຍພຣະເຈົ້າຈັນທະບຸຣີປະສິດທິສັກ ພ້ອມດ້ວຍພຣະອໍຣະຫັນ 5 ອົງ (ພຣະສົງລາວ) ທີ່ກັບມາຈາກການສຶກສາທຳມະ ແລະ ໄດ້ນຳເອົາພຣະບໍຣົມມະທາດ(ກະດູກ) ຂອງພຣະພຸດທະເຈົ້າມາຈາກປະເທດອິນເດຍ. ການສ້າງພຣະທາດຫຼວງເທື່ອທຳ ອິດນັ້ນພຽງແຕ່ກໍ່ເປັນອຸມຸງຫີນ ກວມພຣະບໍຣົມມະທາດເທົ່ານັ້ນ ແລະ ມີຮູບສີ່ລ່ຽມ, ກວ້າງດ້ານລະ 5 ວາ, ໜາ 2 ວາ ແລະ ສູງ 4 ວາ 3 ສອກ.

ປີ ຄ.ສ 1566 ພາຍຫຼັງການຍ້າຍນະຄອນຫຼວງຈາກ ຫຼວງພະບາງ ລົງມາຕັ້ງຢູ່ ວຽງຈັນ(ຄ.ສ 1560) ພຣະເຈົ້າໄຊຍະເສດຖາທິລາດ ໄດ້ກໍ່ສ້າງພຣະທາດຫຼວງເປັນເທື່ອທີສອງ ແລະ ໄດ້ສ້າງ ເປັນທາດໃຫຍ່ກວມອຸມຸງຫີນອັນເກົ່າ ເຊິ່ງມີພຣະທາດນ້ອຍ 30 ອົງອ້ອມພຣະທາດໃຫຍ່ ເປັນບໍລິວານ ພ້ອມດ້ວຍກົມມະລຽນ ແລະ ຫໍໄຫວ້ທັງ 4 ທິດ. ໃນທາດນ້ອຍແຕ່ລະອົງນັ້ນເພິ່ນ ໄດ້ເອົາຄຳໜັກ 4 ບາດຫຼໍ່ເປັນທາດນ້ອຍໆບັນຈຸໄວ້ເຊິ່ງມີໃບລານທີ່ເຮັດດ້ວຍຄຳຍາວສອກປາຍ(ສອກກຳ) ແລະ ຈາລຶກພາສາບາລີດ້ວຍອັກສອນທຳຮອງໄວ້ທຸກອົງ. ເມື່ອກໍ່ສ້າງສຳເລັດເພິ່ນໄດ້ ໃສ່ຊື່ພຣະທາດວ່າ ”ພຣະເຈດີໂລກະຈຸລາມະນີ” ແຕ່ຄົນສ່ວນຫຼາຍມັກເອິ້ນວ່າທາດຫຼວງ ເຊິ່ງມີ ຄວາມໝາຍວ່າທາດທີ່ໃຫຍ່. ພາຍຫຼັງສ້າງສຳເລັດລົງໃນປີ ຄ.ສ 1570 ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ສະຫຼອງ, ພຣະເຈົ້າໄຊຍະເສດຖາທິລາດໄດ້ເດິນທາງລົງໄປ ເມືອງອັດຕະປືແລ້ວຫາຍສາບສູນໄປໃນ ປີ ຄ.ສ 1571.

ປີ ຄ.ສ 1827 ສະໄໝຂອງພຣະເຈົ້າອະນຸວົງ(ວິລະກະສັດ), ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນຖືກສັກດິນາຕ່າງດ້າວທຳລາຍລົງຢ່າງຮາບກ້ຽງ, ກຳແພງນະຄອນຖືກມ້າງເພ, ຫໍໂຮງ ແລະ ວັດວາອາຮາມ ນັບເປັນຮ້ອຍໆວັດ ຖືກຈູດເຜົາເປັນເທົ່າຖ່ານ, ອົງພຣະທາດຫຼວງທີ່ສະຫງ່າງາມມາແຕ່ບູຮານນະການຈຶ່ງກາຍເປັນທາດຮ້າງຢູ່ກາງປ່າ.

ປີ ຄ.ສ 1876 ໂຈນຫໍ້ໄດ້ມາມ້າງເພພຣະທາດນ້ອຍອ້ອມພຣະທາດໃຫຍ່ນັ້ນເພື່ອຊອກຫາ ເງິນຄຳ ແລະ ວັດຖຸມີຄ່າທີ່ຝັງຢູ່ໃນພຣະທາດ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ພຣະທາດຫຼວງທີ່ເປ່ເພຢູ່ແລ້ວນັ້ນຍິ່ງເປ່ ເພລົງຕື່ມອີກ.

ປີ ຄ.ສ 1900 ເມື່ອຝຣັ່ງໄດ້ຍຶດຄອງ ປະເທດລາວ ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ທຳການສ້ອມແປງສ່ວນຍອດ ຂອງພຣະທາດ ແຕ່ມີຮູບຊົງແຕກຕ່າງຈາກຮູບເກົ່າ ແລະ ໃນເທື່ອນີ້ມີຜູ້ເຖົ້າເລົ່າວ່າ ຜູ້ສ້ອມແປງ ໄດ້ເອົາຄຳຈາກຍອດພຣະທາດໄປ. ອີກຕໍ່ມາ ປີ ຄ.ສ 1929 ລາຊະການຝຣັ່ງໄດ້ມີການສ້ອມແປງ ຄັ້ງໃຫຍ່ຈົນຮອດປີ ຄ.ສ 1935 ຈຶ່ງສຳເລັດ. ການສ້ອມແປງເທື່ອນີ້ແມ່ນໄດ້ສ້ອມແປງຍອດພຣະທາດ, ສ້ອມແປງກົມມະລຽນ, ຫໍໄຫວ້ທາງຕາເວັນຕົກ ແລະ ທາດນ້ອຍທີ່ເພພັງໃຫ້ມີຮູບຊົງຄືເກົ່າ.

ປີ ຄ.ສ 1957 ເມື່ອປະເທດລາວໄດ້ຮັບອິດສະຫຼະພາບເປັນເອກະລາດສົມບູນ ລັດຖະບານລາວພາຍໃຕ້ພຣະບໍລົມມະຊູປະຖຳຂອງພຣະເຈົ້າສີສະຫວ່າງວົງ ໄດ້ນຳພາປະຊາຊົນເຮັດ ບຸນສະເຫຼີມສະຫຼອງ ອາຍຸພຣະພຸດທະສາດສະໜາຄົບຮອບ 2500 ປີ (ພ.ສ 2500) ຈຶ່ງໄດ້ທຳການຟອກຄຳແຕ່ສ່ວນກາງຂຶ້ນໄປ ແລະ ໄດ້ປັ້ນພຣະບໍຣົມມະຮູບ ຂອງພຣະເຈົ້າໄຊຍະເສດຖາທິລາດ ປະດິດສະຖານໄວ້ທາງດ້ານຕາເວັນຕົກ ຊື່ກັບປະຕູເຂົ້າກົມມະລຽນ ເພື່ອເປັນອະນຸສາວະລີ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງພຣະທາດຫຼວງຂຶ້ນໃຫ້ເປັນທີ່ສັກກະລະບູຊາຕໍ່ມາ.

ພຣະທາດຫຼວງສູງ 45 ແມັດ, ມີໃບສີມາອ້ອມ 228 ໃບ, ມີບໍລິວານ(ທາດນ້ອຍ) 30 ອົງ ອ້ອມຮອບ ເອິ້ນວ່າປາລະມີສາມສິບທັດ, ຕີນພຣະທາດແຕ່ດ້ານຕາເວັນອອກຫາດ້ານຕາເວັນ ຕົກຍາວ 69 ແມັດ, ແຕ່ດ້ານເໜືອເຖິງດ້ານໃຕ້ຍາວ 68 ແມັດ ແລະ ກົມມະລຽນດ້ານນອກອ້ອມ ພຣະທາດຫຼວງແຕ່ລະດ້ານຍາວ 91.75 ແມັດ.

ພຣະທາດຫຼວງວຽງຈັນ ເປັນບູຮານສະຖານ ທີ່ເປັນເອກະລັກສະເພາະ ຕາມຮູບແບບສະຖາປັດຕະຍະກຳສິລະປະລາວ. ເປັນພຣະທາດສີຄຳຮຸ່ງເຫຼື້ອມ ແລະ ເປັນພຣະທາດ ທີ່ໃຫຍ່ສູງສະຫງ່າງາມ ມີຄວາມໝາຍຄວາມສຳຄັນທີ່ສຸດ ຢູ່ໃນ ສປປ ລາວ. ຂອບເຂດບໍລິເວນ ພຣະທາດຫຼວງ ແມ່ນໄດ້ມີການມາຕັ້ງຖິ່ນຖານອາໄສຢູ່ ຂອງປະຊາຊົນ ເປັນເວລາຫຼາຍຮ້ອຍປີ ຄືໃນຍຸກສະໄໝຂອມ(ສະຕະວັດທີ11- 13)ເປັນຕົ້ນມາ.

ປີ 2016 ເພື່ອກຽມສະຫລອງ ການສ້າງພຣະທາດຫລວງວຽງຈັນ ຄົບ450 ປີ ລັດຖະບານ ແລະ ປະຊາຊົນລາວ ໄດ້ພ້ອມກັນປະຕິສັງຂອນພຣະທາດຫລວງວຽງຈັນ ຄັ້ງຍິ່ງໃຫຍ່ ໂດຍມີການໂອບຄຳທີ່ຍອດທາດໃຫຍ່ ແລະ ທາດນ້ອຍ 30 ອົງ, ທາສີຄຳ ແລະ ບູລະນະອີກຫລາຍໆຢ່າງທີ່ຢູ່ບໍລິເວນທາດ ແລະ ເດີ່ນທາດ ເຊິ່ງໃຊ້ວັດຖຸເງິນຄຳມີມູນຄ່າບໍ່ຕໍ່າກ່ວາ 15 ຕື້ກີບ

ອ່ານເພີ່ມເຕິມໄດ້ ຕາມລິ້ງລຸ່ມນີ້

ກົດອ່ານໄດ້ເລີຍ

ຂອບໃຈເຈົ້າຂອງຮູບຖ່າຍ: ເຊິ່ງເກັບໄດ້ຈາກລະບົບອິນເຕີເນັທ

ຂອບໃຈທີ່ອ່ານຈົນຈົບ

ບຸນອອກພັນສາປະວໍຣະນາ

ອອກພັນສາປະວໍຣະນາ ແລະ ຄວາມໝາຍຂອງຄວາມສຳຄັນ

ຄຳວ່າ "ພັນສາ" ໄດ້ແກ່ປີຫຼືືຣະດູຝົນ ພາຍໃນປີໜຶ່ງມີ 4 ເດືອນ ແຕ່ໄດ້ອະນຸຍາດໃຫ້ພຣະສົງສຳມະເນນຈຳພັນສາເປັນເວລາ 3 ເດືອນຄື ເລີ່ມແຕ່ແຮມ 1 ຄ່ຳເດືອນ 8 ລາວ ເຖິງຂຶ້ນ 15 ຄ່ຳເດືອນ 11. 

ຄຳວ່າ"ອອກ"ໄດ້ແກ່ການອອກຈາກເຂດຈຳກັດ ຫຼື ອອກຈາກເຂດວັດໄປພັກແຮມບ່ອນອື່ນໄດ້ ຈິ່ງເອີ້ນວ່າ: "ບຸນອອກພັນສາ" ເຊິ່ງເປັນບຸນປາງໜຶ່ງໃນຮີດ 12 ຂອງລາວເຮົາ ເພື່ອເປີດໂອກາດໃຫ້ແກ່ພຣະສົງ-ສາມະເນນ ໄດ້ກະທຳກິດຂອງພຣະສາສະນາ ເຊັ່ນ: ໄປເທດ ຫລື ໄປສັ່ງສອນປະຊາຊົນເພື່ອຕໍ່ອາຍຸຂອງພຸດທະສາສະນາ ແລະໄປຢ້ຽມຢາມຍາດຕິພີ່ນ້ອງ ອຸປະຊາອາຈານເປັນຕົ້ນ. 

ກ່ອນຈະອອກພັນສາພຣະສົງຕ້ອງປະວໍຣະນາຕົວກ່ອນ ເພາະຄຳວ່າ: "ປະວໍຣະນາ" ແປວ່າ ການເປີດໂອກາດໃຫ້ພຣະສົງໄດ້ວ່າກ່າວຕັກເຕືອນກັນ ເພາະວ່າເມື່ອອອກພັນສາແລ້ວຕ່າງຄົນຕ່າງໄປ ບາງເທື່ອອາດຈະມີຜູ້ເຮັດຜິດລະບຽບວິນັຍ; ສ່ວນພຣະສົງຜູ້ມີເຈຕະນາດີກໍ່ຈະສາມາດຕັກເຕືອນເຊິ່ງກັນ ແລະ ກັນໄດ້ຄືກັນ. ໃນຂອບເຂດການ "ປະວໍຣະນາ" ກຳໜົດແຕ່ແຮມ 1 ຄ່ຳເດືອນ 11 ຮອດມື້ຂຶ້ນ 15 ຄ່ຳເດືອນ 12.

ມື້ເຮັດ "ບຸນອອກພັນສາ" ພຣະສົງສາມະເນນ ຈະຕື່ນແຕ່ເຊົ້າ ຕີກອງເດິກ ໄຫວ້ພຣະສູດມົນພ້ອມກັນ ແລ້ວ "ກ່າວຄຳປະວໍຣະນາ" ສ່ວນຝ່າຍຄະລືຫັດ ສັດທາຊາວບ້ານກໍ່ກຽມຕົວມາກະທຳບຸນກຸສົນ ໂດຍການກຽມອາຫານຫວານຄາວ ເພື່ອນຳມາໃຫ້ທານ,ຮັກສາສິນ ຟັງທັມຮ່ວມກັນທີ່ວັດ.

ການໄຕ້ປະທີບໄຫລເຮືອໄຟນ້ຳ-ບົກ ບູຊາຂັ້ນໄດແກ້ວຈູດບັ້ງໄຟດອກ

ໃນມື້ຂຶ້ນ 15 ຄ່ຳ ເດືອນ 11 ສັດທາຊາວບ້ານ ແລະ ພຣະສົງສາມະເນນ ຈະຮ່ວມກັນສ້າງເຮືອໄຟຂຶ້ນ ໃນເຂດຂອງວັດໃບບ່ອນທີ່ເຫມາະສົມ; ພໍຮອດຕອນຄ່ຳກໍ່ນຳອົາປະທີບ, ນ້ຳມັນ, ດອກໄມ້ ທູບທຽນມາຈູດໄຕ້ບູຊາພຣະຣັດຕະນະໄຕຣ. ບາງບ້ານທີ່ຢູ່ໃກ້ແມ່ນ້ຳກໍ່ເຮັດເຮືອໄຟ ຫລັງຈາກຈູດໄຟຮຸ່ງສະຫວ່າງດີແລ້ວ ກຈະນຳໄປໄຫລນ້ຳ ເພື່ອບູຊາເຈົ້າແມ່ຄົງຄາ ພະຍານາກຕາມຄວາມເຊື່ອຖື.

ການບູຊາປະທີບ-ນ້ຳມັນ ນັ້ນມີອານິສົງຫຼາຍ ໃນສະໄໝພຸດທະການ ພຣະອານຸຣຸດທະເຖຣະ ເປັນພຣະສາວົກ ທີ່ມວນຊົນໄດ້ຍົກຍ້ອງວ່າເປັນພຣະອໍຣະຫັນຜູ້ມີຕາທິບ ເບິ່ງກ້ວາງເຫັນໄກໄດ້ ນັ້ນ ແມ່ນເປັນເພາະອານິສົງທີ່ຖວາຍປະທີບໃນເມື່ອກ່ອນ ເຫດນີ້ ຈິ່ງນິຍົມກັນປະຕິບັດມາຈົນຮອດປະຈຸບັນ.

ມີເລື່ອງເລົ່າຫຼາຍເລື່ອງທີ່ກ່ຽວກັບການບູຊາໄຟ ໄຕ້ປະທີບ ໄຫຼເຮືອໄຟ ໃນມື້ອອກພັນສາແມ່ນມີຢູ່ວ່າ:
ເລື່ອງທີ 1 : ເພື່ອເປັນການສະແດງອອກເຊິ່ງຄວາມກະຕັນຍູຕໍ່ຜູ້ມີພະຄຸນ ເຊັ່ນ ຕຳນານແມ່ກາເຜືອກ ເພື່ອລະນຶກເຖິງບຸນຄຸນແມ່ທີ່ໃຫ້ກຳເນີດເກີດມາ ເຮົາຈິ່ງນິຍົມຝັ້ນຝ້າຍຕີນກາ ຈູດໄຟບູຊາແມ່ກາເຜືອກ ແລະ ຮອຍພຣະບາດ ເຊິ່ງມີເລື່ອງເລົ່າສືບຕໍ່ກັນມາວ່າ: 

ເມື່ອກາລະຄັ້ງໜຶ່ງທີ່ດົນນານຜ່ານມາແລ້ວ ຍັງມີພະຍາກາເຜືອກສອງຜົວເມຍ ເຮັດຮັງຢູ່ເທິງຕົ້ນໄມ້ໃນປ່າຫິມະພານ ຢູ່ຮີມຝັ່ງແມ່ນ້ຳ;  ມື້ໜຶ່ງພະຍາກາເຜືອກສອງຜົວເມຍ ໄດ້ອອກໄປຫາອາຫານ ຂະນະນັ້ນໄດ້ເກິດລົມພະຍຸມາພັດຮັງກາ ເຮັດໃຫ້ໄຂ່ກາຕົກກະຈັດກະຈາຍໄຫຼໄປຕາມແມ່ນ້ຳ ເມື່ອລົມພາຍຸສະຫງົບລົງ ແມ່ກາໄດ້ກັບມາຫາຮັງກໍ່ຮູ້ວ່າຮັງ ແລະໄຂ່ໄດ້ໄຫຼນ້ຳໄປໝົດແລ້ວ ດ້ວຍຄວາມອາໄລຮັກລູກແມ່ກາໄດ້ຂາດໃຈຕາຍແລ້ວໄປເກິດເປັນພຣົມ ຢູ່ໃນພຣົມມະໂລກ ມີນາມວ່າທ້າວພະກາພຣົມ ສ່ວນໄຂ່ກາທັງ 5 ໄຫຼໄປຕາມກະແສນ້ຳ ໜ່ວຍທີ່ 1 ແມ່ໄກ່ໄດ້ເອົາໄປຟັກ ໜ່ວຍທີ່ 2 ແມ່ນາກເອົາໄປຟັກ ໜ່ວຍທີ່ 3 ແມ່ເຕົ່າເອົາໄປຟັກ ໜ່ວຍທີ່ 4 ແມ່ງົວເອົາໄປຟັກ ໜ່ວຍທີ່ 5 ແມ່ຣາຊາສີ(ສິງຫ໌) ເອົາໄປຟັກ ເມື່ອໄຂ່ທັງຫ້າເບາະອອກມາ ກໍ່ເປັນຄົນທັງໝົດ ເມື່ອໃຫຍ່ຂຶ້ນມາຕ່າງຄົນກໍ່ເຫັນໂທດຂອງການຄອງເຮືອນ ແລະເຫັນອານິສົງຂອງການອອກບວດ ຈິງໄດ້ລາແມ່ລ້ຽງຂອງຕົນອອກບວດເປັນລືສີຈະເຣີນຍານ ສະມາບັດຢູ່ປ່າຫິມະພານ.

ວັນໜຶ່ງລືສີທັງຫ້າໄດ້ພົບກັນແລະໄດ້ຖາມໄຖ່ຊື່ສຽງຮຽງນາມຂອງກັນແລະກັນ ກໍ່ຮູ້ວ່າຕ່າງຄົນຕ່າງມີແມ່ລ້ຽງທັງໝົດ ອົງທີໜຶ່ງຊື່ວ່າກະກຸສັນໂທ ເພາະໄກ່ເອົາໄປລ້ຽງ ອົງທີສອງຊື່ວ່າ ໂກນາຄະມະໂນ ເພາະນາກເອົາໄປລ້ຽງ ອົງທີສາມຊື່ວ່າ ກັສໂປເພາະເຕົ່າເອົາໄປລ້ຽງ ອົງທີສີ່ຊື່ວ່າ ໂຄຕະໂມ ເພາະງົວເອົາໄປລຽ້ງ ອົງທີຫ້າຊື່ວ່າ ເມຕຕັຍໂຍ ເພາະຣາຊະສີເອົາໄປລ້ຽງ ຕ່າງຄົນຕ່າງບໍ່ແມ່ນແມ່ແທ້ຂອງຕົນ ຈິ່ງອະທິຖານວ່າຖ້າຈະໄດ້ຕັສຮູ້ເປັນພຣະພຸດທະເຈົ້າໃນຂ້າງໜ້າ ຂໍໃຫ້ຮ້ອນໄປເຖິງມານດາຜູ້ໃຫ້ກຳເນີດ, ແຮງອະທິຖານນັ້ນໄດ້ຮ້ອນໄປເຖິງທ້າວພະກາພຣົມ ຈິ່ງແປງຮ່າງເປັນກາເຜືອກລົງມາ ແລະ ບອກວ່າເປັນແມ່ຂອງລືສີທັງຫ້າ ຖ້າຫາກຄິດເຖິງມານດາ ເມື່ອຮອດເດືອນ 11 ເພັງໃຫ້ເອົາຟ້າຍມາຝັ້ນເປັນຮູບຕີນກາຈູດບູຊາເທີດ ຈິ່ງໄດ້ຊື່ວ່າຄິດຮອດແມ່ມານດາ ນັບຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາຈິ່ງມີການຈູດປະທີບຕີນກາບູຊາມາທຸກວັນນີ້.

ເລື່ອງທີ 2 : ເພື່ອເປັນການຕ້ອນຮັບການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະພຸດທະເຈົ້າທີ່ໄປເທດໂຜດມານດາ ແລະ ຈຳພັນສາໃນສະຫວັນຊັ້ນດາວະດຶງ ໃນມື້ຂຶ້ນ 15 ຄ່ຳເດືອນ 11 ຊາວບ້ານຈິ່ງນິຍົມຈູດປະທີບໂຄມໄຟ ຂັ້ນໄດແກ້ວເພື່ອຕ້ອນຮັບ ແລະບູຊາພຣະພຸດທະເຈົ້າ.

ເລື່ອງທີ 3 : ເພື່ອບູຊາຮອຍພຣະພຸດທະບາດ ທີ່ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຄວາມສະຫງົບ ຄວາມສາມັກຄີ ຈິ່ງນິຍົມໄຫຼປະທີບໂຄມໄຟບູຊາ ແລະບູຊາແມ່ຄົງຄາ ເພື່ອເຄົາລົບແລະ ຮູ້ບຸນຄຸນຕໍ່ແມ່ນ້ຳ.

ເຖິງວ່າການບູຊາໃນວັນດັ່ງກ່າວນັ້ນຈະມີສາຍເຫດແຕກຕ່າງກັນຫຼາຍປະການກໍ່ຕາມ ແຕ່ຈຸດໝາຍກໍ່ຄື ການບູຊາພຣະຣັດຕະນະໄຕຣ ທີ່ຊາວພຸດລາວ ມີຄວາມເຫຼື້ອມໃສສັດທາ ແລະ ນຳເອົາຫຼັກທັມ ຄຳສອນມາປະຕິບັດໃຫ້ເກິດຜົນດີໃນຊີວິດປະຈຳວັນ. ນອກຈາກນີ້ ຍັງສະແດງອອກເຖິງຄວາມກະຕັນຍູ ຮູ້ບຸນຄຸນຕໍ່ຜູ້ມີພະຄຸນ ເຊັ່ນ: ແມ່ ພໍ່, ຄູບາອາຈານ ແລະ ທຳມະຊາດທີ່ໃຫ້ຊີວິດ ເປັນຕົ້ນແມ່ນນ້ຳ.
 

ດັ່ງນັ້ນ ການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດຕາມຮີດຄອງປະເພນີ ໃນມື້ບຸນອອກພັນສານີ້ ແມ່ນເພື່ອການສະແດງອອກເຊິ່ງຄວາມສັດທາ, ຄວາມກະຕັນຍູ ແລະ ຄວາມສາມັກຄີຮັກແພງຂອງພໍ່ແມ່ປະຊາຊົນບັນດາເຜົ່າ. ການເຮັດບຸນສິນກິນທານ ແລະ ການບູຊານັ້ນ ຂໍໃຫ້ທຸກຄົນມີສະຕິລະວັງຕົວ ບໍ່ຟຸມເຟືອຍ, ບໍ່ປະໝາດ ແລະ ຮູ້ຈັກຄຸນຄ່າທີ່ແທ້ຈິງຂອງການປະກອບກິດຈະກຳໃນບຸນດັ່ງກ່າວ.

ຄັດຈາກບົຂອງພຣະ ບຸນທຽນ ພຸດທະວະໂຣ

ເລື່ອງເລົ່າ “ບຸນຫໍ່ເຂົ້າປະດັບດິນ”

ເລື່ອງເລົ່າ “ບຸນຫໍ່ເຂົ້າປະດັບດິນ”.

ຄຳຜ່ອນ ໄຊອຸດົມ ສັງລວມ

ມື້ແຮມ 14 ຄໍ່າ ເດືອນ 9 ບຸນຫໍ່ເຂົ້າປະດັບດິນ ຕາມຮີດຄອງປະເພນີ, ເຊິ່ງບັນພະບຸຣຸດລາວເຮົາໄດ້ປະຕິບັດສືບກັນມາເປັນເວລາຍາວນານ ຈົນກາຍເປັນຮີດຄອງປະເພນີ ແລະ ວັດທະນາທຳປະຈຳຊາດ ເຊິ່ງບັນຍັດໄວ້ໃນຮີດ 12 ວ່າ: ເດືອນເກົ້າ(ດັບ) “ ບຸນຫໍ່ປະດັບດິນ ”.

ກ່ຽວກັບຮີດຄອງປະເພນີ ການທຳບຸນຫໍ່ເຂົ້າປະດັບດິນຂອງຄົນບູຮານ ທີ່ໄດ້ປະຕິບັດກັນມາຈົນເຖິງປັດຈຸບັນນີ້,ກ່ອນມີການທຳບຸນ ປະຊາຊົນກໍມີການຫ້າງຫາກະກຽມເຄື່ອງໄທຍະທານຕ່າງໆ ເປັນຕົ້ນວ່າ, ຫໍ່ເຂົ້າຕົ້ມເຂົ້າໜົມ ແລະ ວັດຖຸໄທຍະທານອື່ນໆໄວ້ພ້ອມ, ເຂົ້າຕົ້ມເຂົ້າໜົມເຫລົ່ານັ້ນຈະແບ່ງອອກເປັນສີ່ສ່ວນຄື: ສ່ວນໜຶ່ງ ແບ່ງໄວ້ເພື່ອຮັບປະທານພາຍໃນຄອບຄົວ, ສ່ວນທີ່ສອງແບ່ງໃຫ້ຍາດພີນ້ອງ ເພື່ອນມິດສະຫາຍໄດ້ກິນ, ສ່ວນທີ່ສາມແບ່ງໄວ້ທຳບຸນຕັກບາດຖວາຍໃຫ້ແກ່ພຣະສົງສາມະເນນ ເພື່ອອຸທິດຢາດນໍ້າໄປໃຫ້ເຜດຜີ, ສ່ວນທີ່ສີ່ເອົາໃສ່ໃບຕອງ ເພື່ອແຈກຢາຍ ໃຫ້ຜີບໍ່ມີຍາດ ເຊິ່ງນິຍົມເອົາໄປວາງໄວ້ຕາມລະບຽງສີມ, ຕ້າຍວັດ, ທາງຮ່ອມ,ເແຈຮົ້ວ, ເດີ່ນຫຍ້າ,ຕັ້ງແຕ່ເຊົ້າມືດ ຫລື ລະຫວ່າງ “ ມືດສົ່ງໂພງ ” ປະມານ 4-5 ໂມງເຊົ້າຂອງມື້ເດືອນເກົ້າດັບ, ເພື່ອໃຫ້ເຜດຜີມາຮັບເອົາຕາມຄວາມເຊື່ອຖືຂອງຄົນໂບຮານ ກ່ອນມີພຸດທະສາສະໜາ, ຫໍ່ສິ່ງຂອງເຫຼົ່ານັ້ນເມື່ອຖືກຝົນ ແດດລົມ ນົກກາ ໝູໝາ ເປັດໄກ່ ກັບຈິກຕອດ ກໍຈະຕົກເຮັ່ຍສະຊາຍຕາມດິນ ຕາມຫຍ້າ ຄົນກໍເລີ່ຍພາກັນຮຽກວ່າຫໍ່ເຂົ້າປະດັບດິນ.

ປະເພນີນີ້ສືບເນື່ອງຈາກຮີດຄອງຂອງພາມ ເຊິ່ງເລື່ອງມີຢູ່ວ່າ: ມີພາມຄອບຄົວໜຶ່ງ ມີລູກຊາຍຄົນດຽວ ພໍ່ແມ່ຮັກເໝືອນແກ້ວຕາດວງໃຈ ເມື່ອລູກຊາຍອາຍຸໄດ້ 16 ປີກໍມາຕາຍ, ພໍ່ແມ່ໂສກເສົ້າເສຍໃຈຫຼາຍ ກິນບໍ່ໄດ້ນອນບໍ່ຫລັບເພາະຄິດຮອດລູກ ຫລັງຈາກຕາຍແລ້ວກໍນຳໄປຝັງໄວ້ທີ່ປ່າຊ້າ ປູກເຮືອນໃຫ້ຫລັງໜຶ່ງພ້ອມທັງເຄື່ອງໃຊ້ສອຍທີ່ຢູ່ທີ່ນອນຄົບຖ້ວນບໍລິບູນ, ແລ້ວແຕ່ງຄົນໃຊ້ໄປສົ່ງເຂົ້າທຸກວັນໆ ຢູ່ມາວັນໜຶ່ງຝົນຕົກແຮງ ນໍ້າຫລາຍ ຄົນໃຊ້ຂ້າມໄປສົ່ງເຂົ້າບໍ່ໄດ້ ກໍເລີຍກັບ ແລ້ວມາເຫັນພິກຂຸໄປບິນທະບາດ ຈຶ່ງຕັດສິນໃຈເອົາເຂົ້າໃສ່ບາດແລ້ວອຸທິດສ່ວນບຸນໄປໃຫ້ລູກຊາຍຂອງພາມຄົນນັ້ນ. ໃນຄືນວັນນັ້ນພາມຜູ້ເປັນພໍ່ຝັນເຫັນລູກຊາຍມາບອກວ່າ ຕັ້ງແຕ່ລູກຕາຍໄປກໍ່ໄດ້ມາກິນເຂົ້າແຕ່ວັນວານນີ້ເທົ່ານັ້ນ;ພໍ ພາມຕື່ນຂຶ້ນມາກໍນຶກປະຫລາດໃຈໃນຄວາມຝັນນັ້ນ ຈຶ່ງຮຽກຄົນໃຊ້ນັ້ນມາຖາມວ່າ: ຂ້ອຍໃຫ້ເຈົ້າໄປສົ່ງເຂົ້າໃຫ້ລູກຊາຍຢູ່ໃນປ່າຊ້າ ເຈົ້າໄດ້ໄປທຸກມື້ບໍ່? ຄົນໃຊ້ກໍຕອບວ່າ ໄດ້ໄປທຸກມື້ເວັ້ນໄວ້ແຕ່ມື້ວັນວານນີ້ບໍ່ໄດ້ໄປ ເພາະຝົນ ຕົກແຮງ ນໍ້າຫລາຍ ຂ້າມໄປສົ່ງເຂົ້າບໍ່ໄດ້ ຂ້ານ້ອຍກັບມາພົບພິກຂຸໄປບິນທະບາດ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ເອົາເຂົ້າໃສ່ບາດໃຫ້ພິກຂຸແລ້ວອຸທິດສ່ວນບຸນກຸສົນໄປໃຫ້ລູກຊາຍຂອງທ່ານ.

ເມື່ອພາມໄດ້ຟັງຄົນຕອບກໍນຶກປະຫລາຍໃຈ ຈຶ່ງເຂົ້າໄປເຝົ້າພຣະພຸດທະເຈົ້າ ຂາບທຸນເລື່ອງນັ້ນໃຫ້ຊົງຊາບ ພຣະພຸດ ທະເຈົ້າກໍໄດ້ຕັດເທດສະນາແກ່ພາມວ່າ ທ່ານພາມເຮັດຢ່າງນີ້ບໍ່ຖືກຕ້ອງ ເຮົາຈະສະແດງໃຫ້ທ່ານຟັງຜູ້ມີສັດທາຢາກຈະອະນຸເຄາະແກ່ເຜດຜີທີ່ລວງຫລັບໄປແລ້ວ ກໍໃຫ້ທຳບຸນຖວາຍທານແກ່ພຣະສົງຜູ້ມີສິນ ມີກັນລະຍານະທັມແລ້ວອຸທິດສ່ວນບຸນໄປໃຫ້ຜູ້ຕາຍໄປຍ່ອມມີໄດ້ຮັບຜົນທານນັ້ນເໝືອນດັ່ງຄົນໃຊ້ຂອງທ່ານເອົາເຂົ້າໃສ່ບາດໃຫ້ພຣະສົງແລ້ວອຸທິດສ່ວນບຸນໄປໃຫ້ ລູກຂອງທ່ານຈຶ່ງໄດ້ຮັບປະທານອາຫານ ເຊິ່ງປະກົດໃນຄວາມຝັນຂອງທ່ານນັ້ນ ເມື່ອພາມໃດ້ຟັງແລ້ວກໍເຂົ້າໃຈ ເກີດສັດທາເລື້ອມໃສສະແດງຕົນເປັນພຸດທະມາ ມະກະນັບຖືພຣະພຸດທະສາສະໜາຕະຫລອດຊີວິດ.

ມີການກ່າວຂານກັນມາວ່າ: ວ່າກ່ອນພຣະພຸດທະເຈົ້າຕັດສະຮູ້ນັ້ນ ລູກຫລານຄິດຮອດພໍ່, ແມ່ປູ່ຍາຕາທວດທີ່ຕາຍໄປແລ້ວກໍຈະພາກັນເອົາເຂົ້າປາອາຫານຫວານຄາວຫຼືສິ່ງຂອງທີ່ເພີ່ນມີ ນຳໄປວາງໄວ້ຕາມຂຸມຝັງສົບທີ່ປ່າຊ້າ ຫຼືສະຖານທີ່ອື່ນໆທີ່ຄິດວ່າເໝາະສົມ ເພື່ອໃຫ້ວິນຍານຂອງທ່ານມາຮັບເອົາ ປະເພນີອັນນີ້ກໍຍັງໄດ້ສືບທອດກັນມາຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້.

ມີອີກເລື່ອງໜຶ່ງທີ່ກ່າວໄວ້ໃນທຳມະບົດວ່າ: ໃນອະດີດຕະການ ນັບຢ້ອນຫຼັງໄປສະໄໝພຣະພຸດທະເຈົ້າຂອງເຮົາຍັງບໍ່ປະລິນິບພານ(ຕາຍ) ມີຍາດພີ່ນ້ອງຂອງພຣະເຈົ້າພິມພິສານ ທີ່ມັກລັກກິນຂອງທີ່ຈະຖວາຍແກ່ພຣະສົງຢູ່ໃນໂຮງທານພ້ອມທັງເງິນຢູ່ໃນພຣະຄັງຫລວງ. ຫລັງຈາກຕາຍໄປ ກໍກາຍເປັນເພດຜີເປືອຍກາຍທີ່ອືດຢາກຫອດຫິວ, ຮ່າງກາຍຈ່ອຍຜອມໂຕດຳຄືຖ່ານ ປາກແຫຼມຄືເຂັມ ກິນ-ດື່ມລຳບາກ ຢ້ອນຜົນກຳຕາມສະໜອງ ພວກເຂົາຕ້ອງທົນທຸກ ທໍລະມານເປັນເວລາຍາວນານ; ພຣະເຈົ້າພິມພິສານເຊິ່ງເປັນຍາດຂອງເຜດເຫຼົ່ານັ້ນ ພຣະອົງກໍບໍ່ຮູ້ວ່າຍາດຂອງເພີ່ນຕາຍໄປເປັນເຜດ ເຊິ່ງປົກກະຕິແລ້ວ ພຣະເຈົ້າພິມພິສານໄດ້ອຸປະຖໍາຄໍ້າຊູພຣະພຸດທະສາສະໜາ ແລະໄດ້ທຳບຸນໃຫ້ທານແກ່ພຣະສົງສາວົກທຸກໆວັນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍາດນໍ້າອຸທິດສ່ວນບຸນກຸສົນໄປໃຫ້ເຜດຜີເລົ່ານັ້ນ, ຢູ່ມາຄືນໜຶ່ງເຜດເຫຼົ່ານັ້ນທົນລໍຄອຍຮັບຜົນທານຈາກພຣະເຈົ້າພິມພິສານບໍ່ໄຫວ ຈື່ງໄດ້ພາກັນໄປສະແດງປະຕິກິຣິຍາຢູ່ໃນຜາສາດທີ່ບັນທົມ ຂອງເຈົ້າ ພິມພິສານ ຄືພາກັນຮ້ອງໄຫ້ສົ່ງສຽງເຢັນເປັນຕາຢ້ານກົວ ຈົນຂົນຫົວລຸກ ໜັງຫົວຟອງ ປະກົດແກ່ພຣະເຈົ້າພິມພິສານໄດ້ເຫັນ. ພຣະອົງຕື່ນຈາກການບັນທົມ ກໍຄິດສົງໄສວ່າແມ່ນເຫດອັນໃດຈຶ່ງເປັນຄືແນວນີ້ ຈຶ່ງໄດ້ນຳເອົາເຫດການອັນນັ້ນໄປເລົ່າສູ່ ພຣະພຸດທະເຈົ້າໄດ້ຟັງ ເຊິ່ງເພິ່ນໄດ້ແນະນຳໃຫ້ພຣະເຈົ້າພິມພິສານ ໄດ້ໃຫ້ທານ ແລະ ຢາດນ້ຳອຸທິດສ່ວນບຸນ ກຸສົນໃຫ້ ເຜດຜີເລົ່ານັ້ນ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຮັບສ່ວນບຸນກຸສົນແລ້ວ ເຂົາກໍຈະບໍ່ມາລົບກວນ ແລະ ຈະໄດ້ໄປສູ່ພົບທີ່ ດີມີສຸກ.

ການທຳບຸນຫໍ່ເຂົ້າປະດັບດິນ ກໍເປັນສ່ວນໜຶ່ງໃນການສົ່ງເສີມພຣະພຸດທະສາສະໜາໃຫ້ຈະເລີນ ເພາະສະນັ້ນ ພວກເຮົາຄວນຮັກສາຮີດຄອງປະເພນີ ແລະ ວັດທະນາທຳອັນດີງາມນີ້ເອົາໄວ້ໃຫ້ອະນຸຊົນຄົນຮຸ້ນຫລັງໄດ້ສືບທອດຕໍ່ໄປ. ເຊິ່ງປະເພນີການຫໍ່ເຂົ້າປະດັບດິນບຸນຫໍ່ເຂົ້າປະດິນ ເປັນບຸນປະເພນີປະຈຳເດືອນ (ເກົ້າ) 9 ດັບ ທີ່ໄດ້ປະຕິບັດສືບທອດກັນມາເປັນເວລາຍາວນານ ຈົນກາຍເປັນຮີດຄອງປະເພນີປະຈຳຊາດໃນເມື່ອກ່ອນເຊິ່ງມີບັນຍັດໄວ້ຮີດ 12 ວ່າ ເດືອນ 9 ດັບ ເອົາບຸນຫໍ່ເຂົ້າປະດັບດິນ.

ລວມຄວາມວ່າ: ຄຳວ່າ ຫໍ່ເຂົ້າປະດັບດິນ ຖືເອົາຕາມລັກສະນະການກະທຳຂອງຄົນບຸນຮານກ່ອນການນັບຖື ພຸດທະສາສະໜາ ຄືການເອົມໃບຕອງກ້ວຍມາຫໍ່ເຂົ້າຕົ້ມເຂົ້າໜົມ,ກ້ວຍ,ອ້ອຍ,ຊີ້ນແຫ້ງ,ປາແຫ້ງ, ໝາກ-ພູ, ຢາສູບ ລວມ ກັນເຮັດເປັນຫໍ່ນ້ອຍຫໍ່ໃຫຍ່ຕາມຄວາມຕ້ອງການຂອງໃຜລາວ ແລ້ວກໍເອົາໄປວາງໄວ້ຕາມ ພຣະທາດເຈດີລະ ບຽງສີມ ຕ້າຍວັດ ທາດພໍ່ແມ່ ປູ່ ຍ່າຕາທວດ ຫຼື ເອົາໄປວາງໄວ້ຕາມກ້ອງຕົ້ນໄມ້, ຕາມດິນຕາມຫຍ້າ ໃນເວລາຂ້ອນ ແຈ້ງ ຫລື ເວລາເຊົ້າມືດປະມານ 4-5 ໂມງເຊົ້າ ຫລື ຄົນລາວມັກເອີ້ນວ່າ: “ມືດສົ່ງໂພງ” ຂອງມື້ເດືອນເກົ້າດັບ, ເພື່ອໃຫ້ພໍ່ແມ່, ປູ່ຍ່າຕາທວດມາຮັບເອົາຂອງທານຕາມຄວາມເຊື່ອຖືຂອງຄົນບູຮານ ຫໍ່ສິ່ງຂອງເຫລົ່ານັ້ນເມື່ອຖືກຝົນລົມ ແດດນົກກາ ໝູ ໝາເປັດໄກ່ ກັດຈິກຕອດ ກໍຈະຕົກເຮ່ຍສະຊາຍຕາມດິນຕາມຫຍ້າ ຄົນກໍເລີຍພາກັນຮ້ອງວ່າ: “ ຫໍ່ເຂົ້າປະດັບດິນ ”

ເມືອງນີ້ມີມົນຂັງ...

# ເມືອງໜຶ່ງນັ້ນ....... ເປັນເມືອງທີ່ລືກະເດື່ອງ

ມີນາມ ສາມໝື່ນເມືອງເຟືອງ....ລືຈົນເຟື້ອງທົ່ວແດນອານາ

ເຖິງແມ່ນເປັນເມືອງ....ຢູ່ຕາມຮ່ອມພູຮ່ອມຜາ ກໍຍັງສົດສວບງາມຕາ

ດັ່ງເທວາ ສະຫວັນສັນສ້າງ............

ທ່ານເຄີຍໄປທ່ຽວເມືອງເຟືອງ ໄປເຫັນຜາທໍ່ໜໍ່ຄຳ ແລ້ວຫລືຍັງ....

ຖ້າຍັງ....ໃຊ້ເວລາໜ້ອຍໜຶ່ງເພື່ອອ່ານເລື່ອງລາວຕໍ່ໄປນີ້ ແລ້ວຈຶ່ງຕັດສິນໃຈ...

ກົດອ່ານລາຍລະອຽດບ່ອນນີ້ລະ

ຂອບໃຈ